gjennom gatene i vår vesle by
eg går ut
spring gjennom gata eg bur i
gjennom gatene som fører til gata mi
forbi skulen vi går på
forbi kaffibaren vi alltid rømmer til i pausane
men ikkje no. det er sommar
ingenting å rømme ifrå
når det er sommar
spring forbi alle våre faste ruter
forbi alle dei få bilane som køyrer saktare
gjennom gatene enn før, men
eg spring fort. slakkar ikkje farta.
frå lyktestolpe til lyktestolpe
som prikkar på eit kvitt ark
som tilslutt skal skape omrisset
av noko gjenkjenneleg
og når ein strekar siste linje til siste punkt tenkjer ein
”aha, ja detta gir meining. det var jo sånn det skulle bli!”
eg berre fortsette å springe
eg pustar ikkje
ikkje tenk på det
tenkjer eg.
eg blir ikkje sliten i beina
det er auga som spring.
så eg begynner å skjelve
eg klarer ikkje lengre å springe så fort.
spring så sakte at eg må stoppe. det er tørt i munnen.
eg stirer i bakken
og prøver å finne nye vegar i asfaltens ujamne overflate
med små sidegater og kvartal og parkeringsplassar
trange gater, breie gater, busslommer
trikkestopp, taxistopp, fotgjengarfelt
fortau, innkøyring forbode, rundkøyring
og så står du berre der.
rett framfor meg i det eg ser opp
etter å ha blitt villeia i asfaltens altfor mange nye vegar
og du seier at du aldri har vore så redd.
eg held deg inntil meg mens eg fortsatt pustar tungt
og kjenner ein slags blodsmak i den tørre munnen.
eg held deg hardt.
du pustar rolig og eg tungt.
eg held deg, pustar tungt med blodsmak i den tørre munnen og seier
”endeleg”.
”endeleg” på to bein på asfalt på vegen på gata på oslo.
vi har aldri halde hardare rundt kvarandre
klokka var tre på natta
det var iskaldt
vi var kjempefulle
og der i eit festfylt oslokryss
kryssa vi våre armar rundt kvarandre
og vi grein som berre det
du skulle berre reise vekk i to månadar
til ein av verdas vakraste byar
og eg skulle besøke deg etter tre veker
men vi grein store søledammar på kvarandre
då eg såg deg i auga med alle mascaraelvene rundt
såg eg kor ei lita og uskuldig og redd jente du var
så rein og god med reint sengetøy og børsta hår
det er lov å vere redd
det er lov å vere redd
eg slepp verda i kveld
det er aldri noko som kan få meg i betre humør
enn slike hjartepust.
eg har aldri lyst til å
gå utav og vekk.
så eg slepp verda i kveld.
berre for i kveld.
vaken
ja, eg vakna
mellom to dyner
ei pute
og eit teppe
desse skulle
vore menneske
men slik som
eg er
kan ein berre
drøyme om slik
og det gjorde eg
i natt
sonen
eit slags verkande ur
slo sakte slag
før han sprang seg vill iblant trea
han såg ikkje bak sin skulder
men leita fram veg i den tunge skog
brått vart alt ekte:
kvar ein kvist og kongle
stirra han hardt i hodet
og steinar som stubbar
låg kvasse og klare
som spyd å spidde seg på
alle farar pustar
rundt ein gut
som sprang frå heimen
for tidleg enn han
fekk fortalt
om to som seglar
dine årer
mine årer
og våre år
ror ilag
eit mektig piltre
det peikar oss
i retning
der vi skal segle
kysst for kyst
til meg og til dei som ville høyre på
eg fortener tunge pust
mot våte lepper
og hud som stryk over hud
eg fortener stjerner i mørket
av nokon som kan gje meg dei
og føter å flette til eg sovar
auge å vakne i om morgonen
eg fortener sommarnatt ved fjorden
med bølgjene som slår
og vugginga i båten til den veltar
tvert om
eg fortener å bli elska
og få hjartet knust som straff
kvardagsliv (sesong 1-5)
kvardagsliv, sesong 1
(pilot: berre første setning)
eg sit i senga
i berre boxaren.
eg veit ikkje kva eg skal ha på meg.
dritt lei alle kleda mine,
dessutan er dei ikkje varme nok.
kvardagsliv, sesong 2
blir forbanna
på folk som ikkje
oppdaterer facebooken sin oftare.
og eg blir forbanna
på at eg ikkje har gjort
noko anna i fem timar.
kvardagsliv, sesong 3
høyrer “stars 4ever” på repeat
heile bussturen før jobb.
aldri blir behovet for robyn sterkare
enn når eg er heime.
kvardagsliv, sesong 4
mistar 20-bussen
bannar heile vegen heim og
ønskjer at alt og alle eg ser
tar fyr og døyr.
kvardagsliv, sesong 5
vaknar av meldinga:
“er dritings, skal vi møtast?”
slår på lyset, svarer:
“ok.”
får svar:
“sry, sendte feil.”
støv får oss ikkje til å gløyme
då vi kom tilbake
sat ingen seg ned ved pianoet
lave pust og ei trapp som knirka
var alt som var lov å høyre
så mektig stor og svart
med skinnande tangentar
bleikna svakt
blant skuggane i stova
støvet la seg som snøen
desse nettene
over eit desemberbarn
i krybbe
ei av dei siste vinternettene
vakna eg av is som smelta
og rann i takt over vindauget
som små songar
klare vakre vakne
eg gjekk inn til pianoet
i den tåkete stova
og spelte dei dråpe for dråpe
alle vakna i sengene sine
av ei hand som strauk dei
gjennom håret
men ingen andre var der,
kun ein song dei alle kjente
du vil snart lyse opp framfor meg
no er det grunnar til å stå opp
og eg veit vi er midt i den harde vinter
det er ikkje lys ein ser mest
det er ikkje varm ein er oftast
men det er grunnar til å stå opp
for når du møter neste menneske i dag
og ser mellom dei blå eller brune auga
vil du legge merke til ein gryande morgon
ein slik ein som du trudde aldri fanst
du ser det mellom dei blå eller brune auga
og du skjønnar tilslutt
at det er grunnar til å stå opp
i natt skjer ein sterk slutt
eg låser meg inn kl 5 om natta, slenger meg baklengs i senga.
eg kjenner tyngda av meg betre enn nokon gong.
det er jammen tungt å bere eit heilt menneske.
eg tenkjer på det mamma sa, at han vil nok komme ein dag.
men korleis er det mulig å bere eitt menneske til
på seg
gjennom heile livet? to tunge menneske. eg blir gal av tanken på tynga.
men sjølv om eg tenkjer eg ikkje er sterk nok, vel eg òg å tru at
han kjem ein dag.
i staden for å sjå på at han dansar med ein annan til klokka blir halv fire.
i staden for å lure på om han lurte meg den kvelden.
i staden for å le når det gjer dobbelt så vondt.
i staden for å late som om alt er greitt.
i staden for å leite etter svar i asfalten, dritings, med ketsjup på t-skjorta.
i staden for å ikkje få svar på mobilen og den går tom for batteri og du må låne mobilen til eit avisbod fordi du må finne ut kor han bur.
i staden for å tru at han på ein eller annan måte treng deg og at du kan forandre han til det betre.
i staden for å late som om alt er greitt.
i staden for å ligge med armar og bein rundt dyna di og leite etter det mest nakke-liknande partiet som du kyssar og kyssar på og som du etterpå oppdagar og eigentleg alltid har visst er den stygge stygge dyna di.
i staden for å late som om alt er greitt,
vel eg òg å tru at han kjem ein dag.
og det blir tungt, men eg skal klare det.
